Sezon letni to czas urlopów. Harmonogram pracy w większości firm napięty jest do granic możliwości, aby załatać braki kadrowe tak, żeby każdy mógł odpocząć, a i firma na tym nie straciła. To, że byliśmy już na długim urlopie, wcale nie sprawia, że nie marzymy o jednym dniu wolnym lub dłuższym weekendzie. Na ogół wiadomo, że szef odrzuci wniosek… i wtedy może pojawić się genialny plan: „Wezmę urlop na żądanie!”…

Zgodnie z Kodeksem pracy pracodawca zobowiązany jest udzielić urlopu, ale nie oznacza to, że wystarczy jeden telefon, aby nasze życzenie stało się realne.

Wykorzystany urlop

Wnioskując o niespodziewane wolne, najpierw policz, czy masz jeszcze do niego prawo. Dni urlopu na żądanie nie są dodatkowymi dniami wolnymi, pochodzą z puli dni urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi. Jeśli wykorzystałeś wszystkie dni urlopu wypoczynkowego, to tym samym nie masz już prawa do urlopu na żądanie.

Urlop na żądanie również ma swój limit, nie może przekraczać czterech dni w roku kalendarzowym. Jeśli zdarzyło Ci się już kilkakrotnie korzystać z tego prawa, nie uzyskasz wolnego.

Niezbędna obecność w firmie

Wcześniej nieprzewidziana, ważna sytuacja lub zagrożenie dobra bądź mienia zakładu pracy – czyli właśnie duże braki kadrowe w sezonie urlopowym, kiedy nieobecność kolejnego pracownika zagroziłaby ciągłości pracy w firmie uniemożliwia skorzystanie z urlopu na żądanie.

W tym wypadku brak zgody na urlop jesteś zmuszony uszanować, w przeciwnym razie może to zostać uznane za naruszenie obowiązków pracowniczych.

Pamiętaj również, że prawo do niewykorzystanego urlopu na żądanie nie przechodzi na kolejny rok kalendarzowy, tak jak w przypadku urlopu wypoczynkowego. Nawet, jeśli w ubiegłym roku nie skorzystałeś z niego ani razu, w tym i tak przysługują Ci tylko cztery dni.

Joanna Kuzub (Zielona Linia 19524, Centrum Informacyjne Służb Zatrudnienia)

Źródło: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy