Świadczenie rehabilitacyjne – co warto wiedzieć?
Zasiłek chorobowy (finansowany ze środków Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) przysługuje m.in. pracownikom od 34. lub od 15. dnia (jeżeli pracownik ukończył 50. rok życia) niezdolności do pracy w roku kalendarzowym.
Zgodnie z przepisami zasiłek chorobowy może trwać:
- do 182 dni,
- do 270 dni, gdy niezdolność do pracy jest spowodowana gruźlicą bądź przypada w trakcie ciąży, – do 91 dni po ustaniu ubezpieczenia.
Co w sytuacji, gdy pracownik po 182 dniach choroby, nadal nie może wrócić do pracy? Odpowiada Sebastian Szczurek, regionalny rzecznik prasowy ZUS województwa opolskiego:
– Gdy upłynie maksymalny okresu pobierania zasiłku chorobowego, chory może starać się o świadczenie rehabilitacyjne. Warunkiem jego otrzymania jest to, że osoba ubezpieczona wyczerpała okres pobierania zasiłku chorobowego i nadal jest niezdolna do pracy, jednak po świadczeniu rehabilitacyjnym ma szansę na powrót do aktywności zawodowej. O przyznaniu świadczenia decyduje lekarz orzecznik ZUS.
Co zrobić, aby otrzymać świadczenie rehabilitacyjne?
Warunkiem otrzymania świadczenia rehabilitacyjnego jest złożenie wniosku (ZNp-7) do ZUS. Samo zwolnienie lekarskie nie wystarczy. Ponadto do wniosku dołącza się zaświadczenie o stanie zdrowia (formularz OL-9), które wypełnia lekarz oraz wywiad zawodowy z miejsca pracy (formularz OL-10). OL-10 nie jest wymagany, gdy niezdolność do pracy powstała po okresie ubezpieczenia lub gdy składany jest wniosek o przedłużenie świadczenia rehabilitacyjnego.
Okres, przez który można otrzymywać świadczenie
Zgodnie z przepisami świadczenie rehabilitacyjne jest przyznawane (jednorazowo lub w częściach) do czasu przywrócenia zdolności do pracy. Jednak nie dłużej niż na 12 miesięcy.
Warto wiedzieć, że o tym, czy świadczenie rehabilitacyjne będzie przyznane jednorazowo, czy w częściach decyduje lekarz orzecznik, który wydaje orzeczenie. Możliwa jest więc sytuacja, w której początkowo świadczenie zostało przyznane na okres krótszy niż 12 miesięcy, a choroba nie ustąpiła. Wówczas można wnioskować o kontynuację świadczenia.
Czytaj także: Choroba zawodowa – co warto wiedzieć?
Sebastian Szczurek dodaje:
– Po wydaniu orzeczenia przez lekarza orzecznika ubezpieczony ma prawo odwołać się od niego. Może to zrobić w ciągu 14 dni. Również w ciągu 14 dni od wydania orzeczenia prezes ZUS ma prawo wnieść zarzut wadliwości. Jeżeli nie zostanie wniesiony ani sprzeciw, ani zarzut wadliwości, orzeczenie staje się prawomocne. Na jego podstawie ZUS wydaje decyzję.
Ile wynosi i od czego zależy wysokość świadczenia?
Na wysokość świadczenia rehabilitacyjnego wpływ ma okres jego pobierania (90 dni to wyższe świadczenie) oraz to, czy osoba pobierająca je jest w ciąży. I tak, świadczenie rehabilitacyjne wypłaca się w wysokości:
- 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres pierwszych 3 miesięcy (90 dni),
- 75% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za pozostały okres,
- 100% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, jeśli świadczenie pobierane jest w czasie ciąży. (W takim wypadku wymagane jest zaświadczenie lekarskie, potwierdzające ciążę).
Kto nie otrzyma świadczenia rehabilitacyjnego?
Świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobom uprawnionym do:
- emerytury,
- renty z tytułu niezdolności do pracy,
- zasiłku dla bezrobotnych,
- zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego,
- urlopu dla poratowania zdrowia i rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego,
- nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego.
Czytaj także: Ubezpieczenie zdrowotne po ustaniu zatrudnienia
Warto dodać, że osoba pobierająca świadczenie rehabilitacyjne nie może pracować ani w inny sposób dorabiać. Jakiekolwiek zajęcie zarobkowe jest równoznaczne z utratą tego świadczenia.
Szczegółowych informacji na temat świadczenia rehabilitacyjnego udziela Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Źródło:
- Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Uwaga! Wszystkie treści i materiały zamieszczane na portalu zielonalinia.gov.pl, opracowywane przez grupę redakcyjną, mają charakter informacyjny. Redakcja portalu dokłada wszelkich starań, aby informacje w nim zawarte były rzetelne i wiarygodne. Nie stanowią one wiążącej interpretacji przepisów prawnych.
