Przerywany system czasu pracy polega na takim ukształtowaniu godzin pracy pracownika, aby w ramach jednej doby roboczej nie wykonywał on pracy nieprzerwanie, ale żeby była ona podzielona na części. Przerywany system pracy stosuje się w przedsiębiorstwach cechujących się dużym natężeniem pracy w określonych porach dnia, a niewielkim o pozostałych porach.

Czas pracy w przerywanym systemie

Funkcjonowanie przerywanego systemu pracy musi odbywać się zgodnie z ustalonym z góry rozkładem czasu pracy. Przewiduje on jedną przerwę w ciągu dnia, trwającą nie dłużej niż 5 godzin. Przerwa może być krótsza niż 5 godzin, ale nie może być dłuższa. Jeśli przerwa byłaby dłuższa niż 5 godzin, byłoby to naruszenie art. 133 § 1 Kodeksu pracy, zgodnie z którym pracownikowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku, obejmującego co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku dobowego.

Wyjątek w długości przerwy przy przerywanym systemie czasu pracy, reguluje ustawa o czasie pracy kierowców, zgodnie z którą „w przypadku gdy kierowca wykonuje przewozy regularne, przerwa może trwać nie dłużej niż 6 godzin, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy nie przekracza 7 godzin”.

Przerwa w pracy w systemie przerywanym nie wlicza się do czasu pracy, jednak za czas jej trwania przysługuje pracownikowi prawo do wynagrodzenia w wysokości połowy wynagrodzenia należnego za czas przestoju.

Kiedy pracodawca nie może stosować przerywanego czasu pracy?

W systemie przerywanego czasu pracy nie mogą pracować:

• kobiety w ciąży,
• pracownicy opiekujący się dziećmi do lat czterech, chyba że wyrażą na to zgodę,
• pracownicy zatrudnieni przy pracach polegających na dozorze urządzeń,
• pracownicy zatrudnieni na stanowiskach związanych z częściowym pozostawieniem w pogotowiu do pracy,
• pracownicy zatrudnieni przy pilnowaniu mienia lub ochronie osób,
• pracownicy zakładowych straży pożarnych i zakładowych służb ratowniczych.

Ponadto systemu przerywanego czasu pracy nie można stosować do pracownika objętego systemami równoważnego czasu pracy, skróconego tygodnia pracy, pracy weekendowej oraz z pracą w ruchu ciągłym.

Katarzyna Sędziak (Zielona Linia 19524, Centrum Informacyjne Służb Zatrudnienia)

Źródło:

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.

Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.