Pojęcie pracoholizmu zostało stworzone w 1971 roku przez Wayne’a Oatesa, amerykańskiego pastora i profesora psychologii religii. Pracoholizm jest zaburzeniem równowagi między pracą a innymi sferami życia.

Czym jest pracoholizm?

Dla wielu ludzi praca stanowi wielką wartość, dającą poczucie samorealizacji. Osiąganie sukcesów niewątpliwie wpływa pozytywnie na nasze samopoczucie. Co w przypadku, gdy stracimy nad tym kontrolę? Pracoholizm objawia się utratą panowania nad własnym zachowaniem wskutek odczuwania wewnętrznego przymusu ciągłego wykonywania pracy. Oprócz ciągłej i obsesyjnej potrzeby pracy, mającej podłoże psychologiczne, pracoholizm niesie za sobą wiele dolegliwości fizycznych. Są to typowe objawy nadmiaru stresu, takie jak bóle głowy czy stawów, kłopoty ze snem, nadciśnienie, aż po całkowite wyobcowanie z życia rodzinnego i towarzyskiego.
Co ciekawe, fizyczne dolegliwości często pojawiają się u pracoholików w momencie, kiedy próbują oderwać się od pracy. Jest to typowy „syndrom odstawienia”, jak w przypadku innych uzależnień. Wówczas, nawet chwilowy brak pracy powoduje jeszcze większy stres i frustrację. Jedynym sposobem, aby sobie z tym poradzić, jest, oczywiście, powrót do pracy. W taki sposób problem tylko się zapętla.

Jak sobie radzić?

Większość pracoholików nie dostrzega swojego problemu, przez co trudno im pomóc. Często szukają pomocy dopiero wtedy, kiedy ich życie prywatne i rodzinne zaczyna się sypać. Walka z uzależnieniem od pracy jest trudna, również dlatego, że objawy pracoholizmu często są bagatelizowane. Wiele osób również myli pracoholizm z pracowitością. Najważniejsze, aby w porę zdać sobie sprawę ze swojego problemu i poszukać pomocy psychologicznej.
Leczenie pracoholizmu polega głównie na współpracy z psychologiem. Jej najważniejszym elementem jest podejmowanie przez pacjenta wskazanych działań. Są to m.in. przestrzeganie, ustalonego z psychologiem, czasu pracy, nauka kontrolowania emocji czy odnajdowania przyjemności w spędzaniu czasu wolnego.

Pracoholizm w Polsce

Z badań przeprowadzonych przez CBOS wynika, że zagrożenie pracoholizmem dotyczy 11% Polaków, co daje liczbę ponad 2,5 mln. Na uzależnienie od pracy najbardziej narażeni są młodzi ludzie w grupie wiekowej od 25 do 44 lat.

Jak wynika z poniższego wykresu, w 2019 roku największy odsetek badanych cechujących się brakiem symptomów pracoholizmu jest wśród osób, które ukończyły 65 rok życia. Najniższy odsetek osób wykazujących brak jakichkolwiek problemów uzależnienia od pracy odnotowano wśród badanych w wieku poniżej 35 lat. Problem pracoholizmu w znacznym stopniu dotyczy również młodszych respondentów, w tym poniżej 18 roku życia. Na uwagę zasługuje też grupa wiekowa 25–34 lata, w której obecnie dużo jest badanych z wynikiem testu wskazującym na rzeczywiste uzależnienie od pracy (11,6%), a mało tych, którzy takich symptomów nie mają wcale (10,9%).

*Raport z badań Fundacji Centrum Badania Opinii Społecznej: “Oszacowanie rozpowszechnienia oraz identyfikacja czynników ryzyka i czynników chroniących hazardu i innych uzależnień behawioralnych – edycja 2018/2019”.

We współczesnym społeczeństwie praca jest wartością, a pracowitość jest powszechnie szanowana. Pracoholizm jest więc uzależnieniem społecznie akceptowanym, a sami uzależnieni często przez długi czas nie zdają sobie sprawy z problemu. W taki dzień, jak Światowy Dzień Pracoholizmu warto przyjrzeć się temu problemowi i zastanowić się nad równowagą między życiem zawodowym i prywatnym.

Katarzyna Sędziak (Zielona Linia 19524, Centrum Informacyjne Służb Zatrudnienia)

Źródło:

https://tiny.pl/7ffdf