Strategia Lizbońska

W marcu 2000 r., podczas Szczytu Rady Europejskiej w Lizbonie, przywódcy europejscy zobowiązali Unię Europejską do przekształcenia się do 2010 roku w najbardziej dynamiczną i konkurencyjną, opartą na wiedzy gospodarkę w świecie, zdolną do zrównoważonego wzrostu gospodarczego stworzenia nowych i lepszych miejsc pracy i zapewnienia większej spójności społecznej z poszanowaniem środowiska.

Strategia Lizbońska odnosi się do działań podejmowanych na trzech wzajemnie powiązanych płaszczyznach: gospodarczej, społecznej i ochrony środowiska. U jej podstaw leży przekonanie, że aby polepszyć standard życia oraz utrzymać szczególny model społeczny
w Unii Europejskiej, Unia musi zwiększyć swoją produktywność i konkurencyjność w warunkach coraz silniejszej światowej konkurencji, zmian technologicznych i starzenia się społeczeństw.

Działania przyjęte na podstawie Strategii Lizbońskiej można podzielić na następujące kluczowe grupy:

  • szybkie przechodzenie do gospodarki opartej na wiedzy, w tym rozwój społeczeństwa informacyjnego, badań i innowacji oraz kształcenie odpowiednich kwalifikacji i umiejętności;
  • liberalizacja i integracja tych rynków i sektorów, których wspólny rynek nie objął, tj.: telekomunikacji, energetyki, transportu, poczty, a także usług finansowych oraz całości rynku usług;
  • rozwój przedsiębiorczości: deregulacja i lepsze wsparcie ze strony administracji (likwidacja barier administracyjno-prawnych), łatwiejszy dostęp do kapitału i technologii, ograniczanie zakłócającej konkurencję pomocy publicznej, tworzenie równego pola konkurencji;
  • wzrost zatrudnienia i zmiana modelu społecznego: wzrost aktywności zawodowej, uelastycznienie rynku pracy, poprawa edukacji, unowocześnienie systemu zabezpieczeń społecznych, ograniczanie biedy i wykluczenia społecznego;
  • dbałość o trwałe fundamenty rozwoju i środowisko naturalne: ograniczanie zmian klimatycznych, zachowanie zasobów naturalnych.

W obszarze działań na rzecz europejskiego rynku pracy skoncentrowano się na reformie instrumentów kreujących podaż na rynku pracy, w tym poprawie konkurencyjności europejskiej siły roboczej i modernizacji systemu zabezpieczeń społecznych oraz reformie instrumentów kreujących popyt na rynku pracy, w tym likwidacji barier administracyjnych, ułatwianiu tworzenia małych i średnich przedsiębiorstw oraz stworzeniu środowiska administracyjnego i prawnego, które sprzyjałoby tworzeniu przedsiębiorstw i prowadzeniu działalności gospodarczej.

powrót

Dział Redaguje: Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Departament Rynku Pracy, ®2010

Sieć publicznych służb zatrudnienia w UE na rzecz rozwoju europejskiego rynku pracy