Powrót

Początki ESZ

Początki Europejskiej Strategii Zatrudnienia

Traktat Amsterdamski  przyjęty podczas Szczytu Luksemburskiego w 1997 r. zainicjował powstanie europejskiej polityki zatrudnienia, na podstawie którego państwa członkowskie oraz Unia Europejska zobowiązały się m.in. do podjęcia działań na rzecz opracowania skoordynowanej polityki zatrudnienia oraz tworzenia rynków pracy zdolnych do reagowania na zmiany ekonomiczne.

Pod koniec lat 90 we wszystkich krajach Unii Europejskiej, przy jednoczesnym wzroście gospodarczym, nastąpiło znaczne zwiększenie poziomu bezrobocia. W 1997 r. w krajach UE ok. 17 mln. osób pozostawało bez zatrudnienia. Państwa członkowskie postanowiły podjąć działania, które miały przyczynić się do ograniczenia bezrobocia, redukcji ubóstwa
i marginalizacji społecznej, a także doprowadzić do poprawy konkurencyjności europejskich rynków pracy.

W tym celu wprowadzono trzy rozwiązania:

  • określenie przez Unię strategii europejskiej, a przez państwa członkowskie krajowych programów zatrudnienia, ocenianych co roku przez Radę w świetle wspólnie ustalonej strategii;
  • prawo Unii do podejmowania pewnych działań, które przyczyniłyby się do polepszenia współpracy między państwami członkowskimi i uzupełniałyby ich aktywność;
  • utworzenie Komitetu Zatrudnienia zobowiązanego do koordynowania polityki poszczególnych państw w dziedzinie zatrudnienia i rynku pracy.

Traktat Amsterdamski dał uprawnienia Radzie Europejskiej do wydawania tzw. wytycznych w sprawie polityki zatrudnienia obowiązujących wszystkie kraje członkowskie. Pierwsze Wytyczne w sprawie zatrudnienia przyjęte podczas Szczytu Luksemburskiego w 1997 r. zostały oparte na czterech filarach:

  1. poprawa zdolności do uzyskiwania i utrzymywania zatrudnienia - poprzez rozwój zasobów ludzkich,
  2. rozwój przedsiębiorczości - działania na rzecz powstania i ułatwienia prowadzenia przedsiębiorstw,
  3. poprawa zdolności adaptacyjnych przedsiębiorstw i pracowników - ułatwienie warunków prowadzenia przedsiębiorstw i działania na rzecz rozwoju przedsiębiorstw do tworzenia miejsc pracy, uelastycznienia rynku pracy,
  4. wzmocnienie polityki równości szans na rynku pracy - działania na rzecz zapewnienia równego dostępu obywateli do rozwoju osobistego na rynku pracy - zwłaszcza na rzecz zapewnienia równości kobiet i mężczyzn.