Tagi: U1 E301, Zasiłek dla bezrobotnych, Transfer świadczeń

Ogólne zasady przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych po powrocie do Polski

Osoba, która po okresie pracy w którymś z państw członkowskich Unii Europejskiej, Islandii, Liechtensteinie, Norwegii lub Szwajcarii wróciła do Polski, nie może znaleźć zatrudnienia i nie ma już prawa do transferu zasiłku, może starać się o prawo do świadczenia dla bezrobotnych dzięki zasadzie sumowania okresów ubezpieczenia i zatrudnienia.

Jeśli po powrocie do Polski nie możemy znaleźć pracy, a w ciągu ostatnich 18 miesięcy pracowaliśmy w jednym lub kilku państwach członkowskich Unii Europejskiej, w Islandii, Liechtensteinie, Norwegii lub w Szwajcarii, to możemy ubiegać się o prawo do otrzymywania świadczenia dla osób bezrobotnych. Jest to możliwe dzięki
tzw. zasadzie sumowania okresów ubezpieczenia i zatrudnienia. Jej istotą jest umożliwienie uzyskania świadczeń osobie pracującej
w dwóch (lub więcej) państwach objętych koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego.

W celu zaliczenia okresów zatrudnienia z innego państwa przy ubieganiu się o zasiłek dla bezrobotnych jest wymagane, żeby ostatni okres zatrudnienia był w państwie, w którym osoba bezrobotna będzie się ubiegała o zasiłek. Oznacza to, że aby móc po powrocie z zagranicy ubiegać się o polski zasiłek, należy wykazać się ostatnim miejscem zatrudnienia właśnie w Polsce.

W wypadku pracy w krajach Unii Europejskiej od 1 maja 2010 r. sumowaniu podlegają zarówno okresy pracy najemnej, jak i pracy na własny rachunek. W wypadku Islandii, Liechtensteinu, Norwegii
i Szwajcarii – w stosunku do których obowiązują stare przepisy – zasadzie sumowania podlegają wyłącznie okresy pracy
w charakterze pracownika najemnego, a praca za granicą na własny rachunek (np. samozatrudnienie) nie jest brana pod uwagę i nie może być podstawą do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Przykład:
Jan Pietrzak, majster budowlany, pięć lat pracował w Niemczech. Wrócił do kraju i podjął zatrudnienie. Niestety, po czterech miesiącach został zwolniony. Wystąpił do urzędu pracy o przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Gdyby nie istniały zasady koordynacji, w tym zasada sumowania okresów ubezpieczenia lub zamieszkania, mężczyzna nie uzyskałby prawa do zasiłku, bo miał zbyt krótki staż pracy (nie spełniał warunku posiadania minimum
365 dni zatrudnienia w ciągu ostatnich 18 miesiący przed rejestracją). Mężczyzna ten ma jednak staż pracy wynoszący łącznie pięć lat i cztery miesiące, spełnia zatem krajowe wymogi do przyznania prawa do polskiego zasiłku. Ponieważ ostatnim okresem zatrudnienia była praca w Polsce, nie ma przeszkód do przyznania
i wypłaty polskiego zasiłku dla bezrobotnych.

Aby okres przepracowany w Islandii, Liechtensteinie, Norwegii
i Szwajcarii mógł zostać dodany do okresu wymaganego do przyznania prawa do polskiego zasiłku dla bezrobotnych, musimy uzyskać w tym państwie formularz E 301. Jest on jedynym uznawanym dokumentem potwierdzającym okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia przebyte w tych państwach. Z wnioskiem o wydanie formularza należy wystąpić do instytucji odpowiedzialnej w danym państwie za przyznanie i wypłacanie zasiłków dla bezrobotnych. Dane teleadresowe tych instytucji można znaleźć na stronie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej: http://www.mpips.gov.pl/index.php?gid=52.

Aby został uznany okres przepracowany w którymś z państw Unii Europejskiej, możemy wystąpić do instytucji w państwie ostatniego zatrudnienia o dokument PD U1 (dawny formularz E 301). Jeśli tego nie zrobimy, wojewódzki urząd pracy w Polsce, po złożeniu przez bezrobotnego dokumentów od zagranicznego pracodawcy, uzyska te informacje na specjalnych dokumentach SED od instytucji właściwej z odpowiedniego państwa UE.

Po powrocie do Polski i utracie zatrudnienia w kraju powinniśmy zarejestrować się jako osoba bezrobotna w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na miejsce naszego zamieszkania oraz złożyć tam wszelkie dokumenty konieczne do przyznania prawa do zasiłku wraz z formularzem E 301 – w wypadku osób pracujących poprzednio w Islandii, Liechtensteinie, Norwegii lub Szwajcarii lub
z dokumentem PD U1 – w przypadku osób pracujących w przeszłości w państwach Unii Europejskiej.

Po rejestracji w powiatowym urzędzie pracy należy zgłosić się do wojewódzkiego urzędu pracy, który podejmuje decyzję w kwestii przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Zasiłek dla bezrobotnych będzie przyznany na podstawie polskich przepisów i wypłacany w wysokości przysługującej zgodnie z polskim prawem.